Room 7031

ไปงานมหกรรมหนังสือครั้งที่ 10

2005-10-07T19:06:00.000+07:00

วันนี้ ชวนไอ้เบียร์ไปงานมหกรรมหนังสือแห่งชาติ ครั้งที่ 10 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 6-16 ตุลาคม 2548 เราสองคนไปถึงงานราวๆ เที่ยงเห็นจะได้ คนเยอะเหมือนทุกๆ ปี

ปีนี้ผมสอยหนังสือมาน้อยมาก เพราะหนังสือจากงานครั้งก่อนยังเคลียร์ไม่หมด แถมนิตยสารรายเดือนอีกหลายเล่ม ทั้งที่เป็นขาประจำและขาจรยังวางอยู่เป็นกองๆ เห็นแล้วกลุ้มใจตัวเองยิ่งนัก คงจะต้องบริหารอารมณ์(อ่าน) บริหารเวลาให้มันคลิ๊กกันมากกว่านี้ แต่ไม่รู้จะทำได้รึเปล่า (แล้วจะพูดไปทำไม?)

ผมควักตังค์ให้บู๊ตของ a day เป็นที่แรก ชอบ design หนังสือในเครือ a book ดูสวยเรียบร่วมสมัยดี ส่วนใหญ่จะเน้นภาพวาด (illustration) ที่ชอบที่สุดคือ “นั่งฝั่งตะวันตื่น ยืนฝั่งตะวันตก” ของ ทรงกลด บางยี่ขัน บ.ก. a day คนปัจจุบัน เคยอ่านตอนลงเป็นคอลัมน์ใน a day weekly ชอบมุมมอง อารมณ์ละเมียดละไมของทรงกลด ปกและภาพประกอบสไตล์จีนข้างใน ดูสวยลงตัวเข้ากับชื่อและเนื้อหาดี

เยื้องบู๊ต a day ไปหน่อย เป็นของนิตยสาร Art Record ผมเคยเห็นแต่ไม่เคยซื้อ เพราะเนื้อหาจะเป็นแนวศิลปะบริสุทธิ์ (fine art) อย่างจิตรกรรม ปะติมากรรม ไม่ใช่แนวผมเสียเท่าไร แต่ก็อุดหนุนมาสองเล่ม

เล่มแรกเป็น Art Record ฉบับพิเศษ “109 ปี ชีวิตและจิตวิญญาณ ศิลป์ พีระศรี” ภาพถ่ายขาวดำภายในเล่ม บวกกับผลงานจำนวนมากของ ศ.ศิลป์ พีระศรี ช่วยร้อยเรียงบอกเล่าเรื่องราวและกาลเวลาได้เป็นอย่างดี ดูแล้วน่าเกรงขามยิ่งใหญ่ แต่ก็สวยงามนุ่มนวล จัดวางหน้าได้ละเอียดประณีต ให้ความรู้สึกเหมือนนิตยสารสารคดีฉบับพิเศษ ฉบับอาจารย์ป๋วยและอาจารย์ปรีดี เป็นหนังสือประเภทที่ต้องค่อยๆ พลิกอ่านอย่างถ่อมตน

อีกเล่มคือ “100 เรื่อง {อันเนื่องมาจากความคิดถึง} ควาย” เป็นหนังสือภาพควายๆ ประกอบ 100เรื่องน่ารู้ของควาย รูปเล่มเล็กกะทัดรัดขนาดโปสการ์ด ปกพิมพ์ด้วยกระดาษรีไซเคิล ข้างในพิมพ์ 4 สี ที่ชอบมากคือไอเดียในการหมุน } หรือเครื่องหมายปีกกา มาทำเป็นเขาควาย หลักแหลมมาก

ไปต่อที่บู๊ตคุณวินทร์ เลียววาริณ นักเขียนอันดับหนึ่งในดวงใจผม มีออกใหม่มา 2 เล่ม - “จรูญจรัสรัศมีพราว พร่างพร้อย” กับ “รอยเท้าเล็กๆ ของเราเอง” เล่มแรกเป็นภาคต่อของนิยายวิทยาศาสตร์ “เดือนช่วงดวงเด่นฟ้า ดาดาว” คุณวินทร์เลยมีการเปลี่ยนปกให้เข้าชุดกัน กระทั่งชื่อเรื่องก็คล้องจองไพเราะ สวยงามมาก ส่วนอีกเล่มรวมมาจาก “หนอนในตะกร้า” บทความให้แง่คิดและกำลังใจจากเว็บไซต์ของแก ผลงานผ่านหัวสมองของคุณวินทร์ ผมไม่เคยพลาด

ผ่านไปบู๊ตสารคดี เลยข้ามไปยังบู๊ตมติชน ผมชอบการออกแบบของหนังสือในเครือมติชน โดยเฉพาะศิลปวัฒนธรรม หนังสือทุกเล่มมีความเป็นไทยสูงแต่ก็ดูไม่คร่ำครึ ทั้งน่าอ่านและน่าเก็บสะสม ตอนนี้มติชนเอาหนังสือของเสนีย์ เสาวพงศ์ มาจัดพิมพ์ใหม่ ทำเป็นปกแข็งเย็บกี่ ออกแบบปกสวยงามยิ่ง โอ้ ล่อตาล่อเงินในกระเป๋าเสียจริงๆ

ก่อนกลับ ไปสอยหนังสือเกี่ยวกับ graphic design มา 3-4 เล่ม รู้สึกควายมาก มางานหนังสือตั้งหลายที เคยเห็นบู๊ตที่ขายหนังสือแนว art และ design อยู่บู๊ตหนึ่ง มีหนังสือเยอะและหลากหลายมาก แต่ไม่เคยสนใจเข้าไปดูจริงๆ จังๆ เพราะมักจะไปซื้อที่ Asia books กับบู๊ตอื่นๆ ที่ขายหนังสือต่างประเทศจนเงินหมดก่อนทุกที คราวหน้าไม่พลาดแน่ ชื่อบู๊ต Page One

เติมแรงบันดาลใจ

2005-10-06T15:44:00.000+07:00

ขาดแรงบันดาลใจในการสร้างงาน?

- ติดสมุดโน้ต หรือกล้องไว้กับตัวเสมอ
- หาอะไรใหม่ๆ ทำ
- สร้างทางเลือกใหม่ๆ ให้กับกิจวัตรที่จำเจ
- เดินเล่นทอดอารมณ์
- ออกไปเที่ยวนอกบ้าน
- ขับรถเล่น
- พักเมื่อล้า
- เล่นกับเด็ก
- คุยกับคนให้หลากหลาย
- ดูหนัง, ฟังเพลง, ชมคอนเสิร์ต/ นิทรรศการ/พิพิธภัณฑ์, หรือเข้าฟังสัมมนา
- อ่านหนังสือ, นิตยสาร, วารสารทั้งที่เกี่ยวและไม่เกี่ยวกับเรื่อง Design
- ศึกษาเรื่องอื่นๆ ที่ตัวเองสนใจ นอกจากเรื่อง Design
- พูดคุยกับ Designer คนอื่นๆ อย่างสม่ำเสมอ
- หมั่นมองหาสะสมสิ่งของ ที่สร้างแรงบันดาลใจให้ตัวเอง
- ใช้เวลากับเรื่อง Design ให้มากที่สุด

แปลและเรียบเรียงจาก Layout Workbook หน้า 22 โดย Kristin Cullen สำนักพิมพ์ Rockport

About Magazine

2005-10-05T21:44:00.000+07:00

เมื่อคืนนี้ มีเรียนงานออกแบบสิ่งพิมพ์ (Publication Design) เป็นวิชาที่ผมครั่นเนื้อครั่นตัวอยากเรียนยิ่งนัก และถือเป็นวิชาที่หินมากๆ วิชาหนึ่ง เพราะนอกจากต้องใช้ความรู้ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นสี, องค์ประกอบ, ตัวอักษร, ภาพถ่าย ยังต้องมี concept และ idea ที่ดีและโดนอีกด้วย

อาจารย์เริ่มด้วยการโชว์ไฟล์ภาพจากนิตยสารฝรั่งเจ๋งๆ บางเล่มมาให้ดูเป็นตัวอย่าง บอกจุดแข็งของแต่ละเล่ม เล่มแรกที่แกยกขึ้นมาพูดคือ i-D เล่มนี้ผมรู้ปูมหลังมาก่อนจากการอ่าน a day story ของพี่โหน่ง วงศ์ทนง เพราะ a day จุติมาบนแผ่นดินขวานทองได้ ก็เพราะแรงบันดาลใจที่พี่โหน่งได้จากหนุ่มชาวอังกฤษผู้ให้กำเนิดนิตยสาร i-D

จุดเริ่มต้นของ i-D นั้นน่าสนใจและเข้าท่า มันเกิดจากฝีมือของเจ้าหนุ่มคนหนึ่งซึ่งรักงานนิตยสารมาก หมอเลยทำนิตยสารแจกฟรีให้คนที่อยู่อพาร์ตเมนต์เดียวกันอ่าน แต่ทำไปได้แค่ 4-5 ฉบับ ตังค์ก็หมด แต่ความอยากยังไม่หมด หมอเลยปิ๊งไอเดียว่า ถ้าใครอยากอ่านนิตยสารต่อ ก็เอาเงินมาลงขันให้หน่อย

นับแต่นั้น i-D ก็ฉูดฉาดจัดจ้านขึ้นเรื่อยๆ (ตามงบฯ) สามารถเดินหยีตาข้างหนึ่งยิ้มออกจากอพาร์ตเมนต์แห่งนั้น มาให้ชาวโลกยลโฉมตามแผงนิตยสารอย่างที่เห็นในทุกวันนี้

นิตยสารหัวนอกเล่มอื่นๆ ที่อาจารย์ให้ดู บางเล่มลงหลุมไปอย่างรวดเร็ว อย่าง Blah Blah Blah เป็นนิตยสารอังกฤษ (รู้สึกจะเกี่ยวกับดนตรี) มีการจัดหน้าที่หวือหวา เน้นความสวยงามมากกว่าอ่านได้หรือไม่ มีสไตล์ Deconstructive เช่นเดียวกับนิตยสาร Raygun งานสร้างชื่อของ David Carson ยอดกราฟิกดีไซเนอร์แห่งยุค 90

ออกมาได้แค่ 6 เล่มก็เจ๊ง เป็นบทพิสูจน์ที่ดีว่า งานที่ให้น้ำหนักแต่เรื่องรูปแบบ (form) มากกว่าสาระ (content) มักยืนอยู่ไม่ได้นาน เพราะยังไงคนส่วนใหญ่ก็ซื้อนิตยสารเพื่ออ่านเนื้อหาข้างในมากกว่าดูรูป หรือสนใจ layout ที่จัดจ้าน

แต่ก็น่าเสียดาย เพราะนิตยสารแบบนี้ถือเป็นเชื้อฟืนจุดไฟสร้างสรรค์ที่ดีสำหรับนักออกแบบกราฟิก มันทำให้เราตื่นตัวที่จะทดลองอะไรใหม่ๆ ไม่ให้เราติดอยู่ในกรอบของระบบ grid* อยู่ตลอด ทั้งยังช่วยฝึกสายตา ลับสัญชาตญาณเวลาจัดวาง layout อย่างมาก ส่วนคนที่ชอบซื้องานที่ออกแบบสวยๆ ก็หมดตัวเลือกลงไปเรื่อยๆ

อยากให้นิตยสารไทยมี design จัดๆ อย่างนี้สักเล่มจัง คนทำคงต้องมีเงินถุงเงินถังถึงจะทำได้

*ระบบ grid คือ โครงข่ายเส้นตรงแนวตั้งและแนวนอน ที่เกิดจากการลากเพื่อระบุตำแหน่งที่จะวางรูปภาพ, ตัวอักษร, ข้อความ และองค์ประกอบอื่นๆ บนหน้ากระดาษให้แม่นยำสวยงาม พื้นๆ จะมีอยู่ 4 แบบ ได้แก่ Manuscript Grid (มีคอลัมน์เดียว เช่น pocket book), Column Grid (ตั้งแต่ 2 คอลัมน์ขึ้นไป เช่น นิตยสาร), Modular Grid (เหมือนตาราง มีหลายแถวหลายคอลัมน์ เช่น หนังสือพิมพ์) และ Hierarchical Grid (จัดวางตามสัญชาตญาณ ขึ้นอยู่กับสัดส่วน, รูปทรง, และความดึงดูดขององค์ประกอบแต่ละชิ้น เช่น web pages)

จะเล็กกันไปถึงไหน?

2005-09-26T00:45:00.000+07:00

หลังๆ มานี้ เวลาผมเห็นคนที่มี iPod ผมเพิ่งรู้สึกว่า รูหูสองข้างของผมห่างหายจากการถูกยัดด้วยพลาสติกทรงกลมมานานหลายปีทีเดียว มันจรจากไปนับตั้งแต่ครอบครัวผมปลูกบ้านใหม่ มีพื้นที่ใช้สอยแบบใหม่ สมัยก่อนห้องผมไม่มีบริเวณกว้าง พ่อแม่ลูกนอนรวมกันห้องเดียว เราต่างคนต่างไม่มี “พื้นที่ส่วนตัว” เป็นของตัวเองกัน แต่สุดท้าย ผมก็หามันได้โดยไม่ต้องมองไปไกลนัก

โต๊ะทำงานตัวเก่าผมกว้างขวางพอให้ผมวางสเตอริโอไว้ตรงหน้าได้เครื่องหนึ่ง จำได้แม่นว่าไม่มีคืนไหนที่ผมไม่ทำการบ้านพร้อมฟังเพลงผ่านหูเสียบจากสเตอริโอ

สมัยเด็กๆ การมีหูฟังเสียบที่หูถือเป็น trademark ของผมก็ว่าได้ เพราะไม่ว่าจะออกเดินทางใกล้หรือไกล ผมแทบไม่เคยลืมที่จะพกเทปสุดโปรด พก walkman ติดตัวไปด้วย และเมื่อรสนิยมดีขึ้น(มั้ง) ผมก็เพิกเฉยการฟังเทปจากเจ้า walkman หันมาฟังซีดีจากเครื่องเล่นซีดีแทน ตอนนั้นรู้สึกตัวเองไฮโซมาก

และถึงแม้อะไรๆ จะเปลี่ยนไป หูผมก็ไม่เคยห่างเหินจากเจ้าหูฟัง เราตัวติดกันเหมือนแม่เหล็กติดตู้เย็น แต่หลังจากที่ผมมีห้องใหม่ ขับรถเป็น มีรถเป็นของตัวเอง โลกเสียงเพลงที่เคยเป็นพื้นที่ส่วนตัวเล็กๆ ขนาดรูหู ก็ถูกขยับขยายใหญ่ขึ้นเป็นพื้นที่ของห้องและตัวรถแทน นับแต่นั้น นอกจากไม้แคะหู หูผมก็ไม่ค่อยจะโดนเสียบอีกเลย

แม้แต่ของเล่นล้ำๆ อย่าง iPod ที่เค้านิยมกันในตอนนี้

ของทุกอย่างบนโลกใบนี้เปลี่ยนแปลงไปตามความก้าวหน้าของเทคโนโลยี วิถีชีวิต ค่านิยม และรสนิยมของคนเรา อย่างเจ้า iPod Nano ของเล่นชิ้นใหม่ล่าสุดของคนยุคนี้ก็เช่นกัน มันสะท้อนทั้งความล้ำหน้าของโลกดิจิตอลและรูปแบบชีวิตของคนในปัจจุบัน ได้มากกว่าขนาดของมันเองเสียอีก

รูปแบบของสังคมเมืองที่คนอยู่คอนโดฯ กันมากขึ้น พื้นที่ใช้สอยห้องหับมีอยู่อย่างจำกัด ทำให้สินค้าต่างๆ ถูกออกแบบมาให้เล็กบางกะทัดรัดเพื่อตอบสนองรูปแบบชีวิตดังกล่าว ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ปัจจัยหนึ่งที่คนยุคนี้ให้ความสำคัญอย่างมากในการตัดสินใจซื้อสินค้าก็คือ ขนาดและน้ำหนัก ไม่ใช่เพราะมันพกพาสะดวก ประหยัดพื้นที่แต่เพียงอย่างเดียว มันยังเป็นผลลัพธ์ของความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี ที่แฝงนัยผ่านความเล็กบางของมันมาด้วย ซึ่งความไฮเทคถือเป็นจุดขายของสินค้ามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ยิ่งเมื่อบวกรวมเอาปัจจัยอื่นๆ อย่างความเป็นปัจเจกที่เพิ่มขึ้นของสังคมเมือง, คนหันมาใช้ระบบขนส่งมวลชนกันมากขึ้น, คนใส่ใจในดีไซน์ของสินค้ามากขึ้น, คนให้คุณค่ากับเปลือกมากขึ้น เหล่านี้มันสะท้อนได้ชัดว่า iPod (Nano) เป็นสินค้าที่ตอบสนองความต้องการของผู้คนยุคนี้ได้ดีขนาดไหน

ความสำเร็จของ iPod Nano รับรองว่าจะทำให้เราได้ยินคำว่า Nano ตามหลังสินค้าเล็กจิ๋วต่อจากนี้อีกเป็นกระพรวนจนอาจจะเอียน อ่านบาง blog มีฝรั่งบางคนเริ่มเบื่อหน่ายคำว่า “nano” แล้ว เพราะมันถูกหยิบเอามาใช้สร้างภาพลักษณ์ (perception) ความไฮเทคของสินค้าจนเฝือ ทั้งๆ ที่ตัว nanotechnology เองยังจัดอยู่ในระยะตั้งไข่ บางคนอาจซื้อไปโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่า "nano" แปลว่าอะไร? หรือ nanotechology คืออะไร?

คำว่า "nano" มีรากศัพท์มาจากภาษากรีก แปลว่าหนึ่งในพันล้านส่วน (10 ยกกำลังลบ 9) หรือขนาดระดับโมเลกุล ตัว Nanotechonology ก็คือเทคโนโลยีที่พยายามจะทำให้โครงสร้างระดับนาโนเปลี่ยนเป็นอุปกรณ์/วัสดุที่มีประโยชน์ใช้สอยได้ ซึ่งตอนนี้ถือเป็นอนาคตของสิ่งประดิษฐ์ใหม่ๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น

สินค้านาโนที่ผมเคยเห็นก็มี เสื้อผ้าที่ป้องกันน้ำซึม สงสัยอยู่เหมือนกันว่า ถ้าน้ำไม่ซึม เวลาเหงื่อออกคงจะรำคาญตัวน่าดู แล้วมันไม่ซับกลิ่นด้วยรึเปล่า เพราะถ้ามันซับ แล้วเราจะซักผ้าได้ยังไงในเมื่อมันกันน้ำ

เห็น iPod Nano ดังเปรี้ยงปร้างยังนี้ ผมนึกสงสัยเหมือนกันว่า ไอ้จุดขายเรื่องความเล็กนิมันจะอยู่อีกนานสักแค่ไหน เพราะถ้าคนเราอยากจะบ้าขนาดเล็กๆ เช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ สุดท้ายเราก็คงจะบ้า “ความไม่มีตัวตน” หรือ “มองไม่เห็น” เป็นแน่

iPod ก็อาจจะมีชื่อว่า invisible iPod หรือไม่ก็ no iPod ซึ่งก็น่าจะดีเหมือนกัน

ต่อไปการมองไม่เห็นไม่ได้แปลว่าไม่มีของ อาจมีก็ได้ และถึงแม้ว่าไม่มี ถ้าปากบอกว่ามี ใครจะรู้ว่าเราไม่มี

Lonely Society

2005-09-21T10:24:00.000+07:00

หัวค่ำของเมื่อวาน ระหว่างขะมักเขม้นทำงานหน้าคอม เจ้าสาเพื่อนผมแวะเข้ามาทักทาย ถามว่าเห็นอะไรแปลกๆ บนชื่อ msn มันรึเปล่า จึงเข้าใจว่ามันคงพูดถึงสถานะ “charging ipod” ที่ตามหลังชื่อมันอยู่ สาบอกว่าเพิ่งไปโหลด option ใหม่นี้มา ทำให้คนอื่นรู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ เหมือนกับที่เวลาเราเปิดเพลงฟังใน msn แล้วมันจะขึ้นชื่อเพลงให้คนอื่นเห็นนั่นแหละ

พอคุยกันถึงตรงนี้ ผมก็พูดให้สาฟังถึงข้อสังเกตที่ผมรู้สึกมานานว่า ของตกแต่งสำหรับชุมชนโลกเสมือนนี้ นับวันยิ่งสนับสนุนให้คนเราเปิดเผยกันมากขึ้น มากจนน่าถามตัวเราเองว่า เราอยากจะเปิดเผยให้ชาวบ้านชาวช่องเค้ารู้ว่าเราคิดอะไร เราเป็นยังไง หรือกำลังทำอะไรอยู่กันนักกันหนา

เอาที่ใกล้ๆ ตัวอย่าง msn เริ่มแรกเท่าที่จำได้ จะมีแค่ให้ใส่รูป ตอนหลังก็มี personal message เพิ่มเข้ามาให้เราเขียนอะไรก็ได้ลงไป และ option “Turn on what I’m listening to” ที่ทำให้คนอื่นเห็นว่าเรากำลังฟังเพลงอะไรอยู่

ล่าสุด ซึ่งก็ผ่านมานานแล้วเหมือนกัน msn ก็เปิดพื้นที่เวบให้เขียน blog สามารถโพสรูป ตกแต่งหน้าตา blog ของตัวเองได้อย่างเมามันส์ ดูเหมือนว่าพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้าแนวตั้ง ด้านขวามือของหน้าจอเรา จะเพิ่มพื้นที่ให้เราประกาศตัวตน ยกพื้นที่ส่วนตัวจากโลกจริงเข้ามาสู่โลกเสมือนได้มากขึ้นทุกวี่ทุกวัน

ยิ่งพอนับจุดแข็งของอินเตอร์เน็ท ที่ความคิดของผู้คนสามารถแสดงออกได้อย่างเสรี โดยไม่ต้องพะวังเกรงกลัวต่ออำนาจและความไม่ชอบธรรมของโลกจริงแล้ว เช่นนี้ในบางแง่มุม ชุมชนโลกเสมือนจึงเป็นโลกที่น่าพิสมัยกว่าโลกจริงอยู่มาก

สังคม blog หรือสังคมอื่นๆ ที่รองรับการแสดงออกของผู้คน ก็เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนสำหรับเรื่องที่ว่ามา

มันสะท้อนปัญหาสังคมได้หลายเรื่อง เช่นว่า ผู้มีอำนาจบาตรใหญ่เข้าครอบครองพื้นที่ในการออกสิทธิออกเสียงของเราจนหมดทุกตารางนิ้วแล้ว และอิทธิพลของพวกเค้าก็ขยับขยายกิจการจนใครๆ ต่างหวาดกลัว เราจึงต้องหาพื้นที่ปลอดภัยที่จะปกปิดโฉมจริง ให้เรากล้าคิดกล้าพูดได้อย่างสบายใจ ส่วนจะกล้าทำหรือไม่ อันนี้ขึ้นอยู่กับ “ขนาดของหัวใจ” ของแต่ละคนอย่างแท้จริง

ปัญหาอีกเรื่อง ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ผมพูดคุยกับสาเมื่อคืนวาน นั่นก็คือ ความเหงา

ผมว่าคนเราเหงา ว้าเหว่ และเดียวดายกันมากขึ้น เราถึงต้องหาที่ระบายและแสดงออกถึงความมีอยู่ของเราให้คนอื่นรับทราบ เหมือนที่หลักจิตวิทยาว่าไว้ ความต้องการอย่างหนึ่งของคนเราคือการเป็นที่ยอมรับจากคนอื่น เราทุกคนอยากเป็น somebody คือมีตัวตนให้คนอื่นรับรู้ และไม่มีใครอยากเป็น nobody ที่ไม่มีใครเหลียวแลมองข้ามผ่านไป สังคมมนุษย์จึงไม่เคยหยุดที่จะสร้างสถานที่ใหม่ๆ เพื่อให้เรารักษาระดับปริมาณการแสดงออกของเราให้พอดี ไม่ให้ทำตัวเป็นปัญหาต่อคนอื่น

เพราะไม่ว่าจะน้อยไปอย่างเก็บตัว หรือมากไปอย่างพวกชอบโชว์ ก็ไม่ดีทั้งนั้น ความเหงาอาศัยอยู่ในจิตใจคนเราทุกคน และเราต้องหาวิธีจัดการมันให้ดี

มองอย่างเข้าใจถึง options ที่เพิ่มเข้ามาใน msn มันก็คือการสนองความต้องการของคนเราที่เหงากันมากขึ้น ช่วยให้เรามีทางเลือกในการจัดการความเหงาได้หลากหลายขึ้นนั่นเอง

ตราบใดที่คนเราใช้มันอย่างถูกต้องและบริสุทธิ์ใจ ไม่ใช้มันเพื่อก่อความเดือนร้อนให้แก่คนอื่น ผมว่าทางเลือกที่ให้เราแสดงออกได้มากขึ้นเช่นนี้ ไม่จัดเป็นปัญหา แต่เป็นรูปแบบการบำบัดเยียวยาตัวเองที่ดี และมีประสิทธิภาพแบบหนึ่งทีเดียว

ป.ล. AOL มีบทสำรวจว่า “คนส่วนใหญ่ใช้ blog เพื่อบำบัดตัวเอง” ใครสนใจลองอ่านดู

lovely way to say "I love you"

2005-09-19T18:23:00.000+07:00

ถ้าโอกาส จังหวะ และสถานที่เป็นใจ อยากบอกรักใครสักคนแบบนี้จัง.....

เมื่อคืนได้ดู Love actually เป็นครั้งแรก ไม่ได้ประทับใจอะไรเป็นพิเศษ แต่ก็เป็นหนังที่น่ารักดีเรื่องหนึ่ง ดูไปก็อมยิ้มไป ทำให้บ้าฟังเพลง Love is all around ของ Wet Wet Wet ขึ้นมาในบัดดล

กิ๊กก๊อกยังเวิร์ค

2005-09-18T18:31:00.000+07:00

เพิ่งกลับจากทำธุระที่เซ็นทรัลปิ่นเกล้ามา เจ้าพระคุณ! ติดอยู่ระหว่างทางเลี้ยวขาออกเกินชั่วโมงครึ่งเห็นจะได้ สาเหตุก็มีอยู่ว่าเซ็นปิ่นเพิ่งทำป้อมเก็บบัตรจอดรถใหม่ แต่ก่อนบัตรจะเป็นกระดาษสี โดยสีของบัตรจะเปลี่ยนไปตามวัน แล้วให้จอดฟรีไม่มีจำกัดชั่วโมง เวลาออกก็แค่ยื่นบัตรให้ยามที่ป้อม ไม่ต้องเสียเวลารอเก็บตังค์ ถูกใจนู๋(โข่ง)บิ๊กมากๆ

แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นบัตรแข็งไฮโซใส่ซองพลาสติกเหมือนห้างทั่วๆ ไป ขาเข้าเอาบัตรสแกนหน้าคอมเพื่อระบุเวลาเข้า ขาออกก็เช่นเดียวกัน นี่แหละที่ทำให้เสียเวลา ถึงแม้ว่าห้างจะยังไม่เรียกเก็บตังค์จริง เพราะตอนนี้จอดฟรีได้แค่ 2 ชั่วโมงแล้ว แต่เพราะไอ้ไม้กั้นของป้อมใหม่ต้องผ่านการสแกนบัตรก่อนถึงจะยกได้ ทำให้เสียเวลาเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งช้าก็ยิ่งทำให้รถมาออกันตรงช่องทางลงกันใหญ่

ติดฉิบหายวายป่วงครับ...

เป็นอีกหนึ่งตัวอย่างว่า ของไฮเทคไม่ได้ทำให้ชีวิตง่ายขึ้นเสมอไป

พูดแล้ว นึกถึงสินค้าบางตัวที่ไม่เวิร์คกับความไฮเทค เช่น แปรงสีฟันไฟฟ้า เคยใช้หนหนึ่งตอนยังเอ๊าะๆนอกจากไม่ช่วยให้สะอาดขึ้นแล้ว ยังทำให้การสีฟันช้าเป็นเต่า ช่างไม่เหมาะสมกับคุณสมบัติไฮเทคเอาเสียเลย หรืออย่างเครื่องล้างจาน ถ้ามันเร็วขึ้นสะอาดขึ้นจริง ป่านนี้อาชีพเด็กล้างจานคงสูญพันธุ์ และคงเห็นภาพของคนอาชีพนี้ในพิพิธภัณฑ์ หรือบรรจุในสารานุกรม

แม้แต่เครื่องซักผ้า หรือไม้ถูพื้นเวอร์ชั่นหัวบิดรีดน้ำที่นิยมในปัจจุบัน ผมว่ามันก็ไม่ได้ดีกว่าใช้มือจัดการขัดถูบิดเองเสียเท่าไร ถ้าเราพูดกันในเรื่องของความสะอาด แต่ก็ยอมรับว่าเร็วสบายขึ้นจริง

บางครั้ง ความไฮเทคก็ไม่ค่อยเวิร์คกับงานทำความสะอาดเท่าไร เพราะจริงๆ เราไม่ห่วงเรื่องช้าเร็วมาก แต่ห่วงว่ามันจะสะอาดมั้ยมากกว่า อย่างบางทีมีคราบฝังลึก เราก็ต้องเน้นขัดสีเฉพาะจุด ซึ่งเครื่องจักรไม่มีตาหรือมือมาเห็นมาเน้นตรงจุดนั้นได้เท่ามนุษย์เรา ยกเว้นอุปกรณ์บางอย่างเช่น เครื่องดูดฝุ่น เครื่องขัดพื้น ที่เรายังเห็นยังใช้มันเป็นแค่ตัวช่วย ไม่ได้ให้มันทำงานแทนเราทั้งหมด

เขียนมาถึงตรงนี้ รู้สึกตัวเองขลุกอยู่กับห้องสี่เหลี่ยมๆ มากไปหน่อยแล้วช่วงนี้ วันๆ บ่นแต่เรื่องข้าวของเครื่องใช้ภายในบ้าน หนังสือ, นิตยสาร, ไม้ถูพื้น?!

อีกอาทิตย์เดียว ผมก็จะได้ลันล้าแล้ว มีแผนออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกตรึม ที่แน่ๆ คืองานมหกรรมหนังสือวันที่ 6-16 ตุลานี้ ไม่พลาดแน่นอนด้วยประการทั้งปวง

แต่เอ๋... หนังสือมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ต่างจากเดิมเลยนิหวา

เฮ้อ ชีวิตฉัน...

ถึงคนสื่อที่ชื่นชม

2005-09-15T21:54:00.000+07:00

ระหว่างที่เขียน blog อยู่นี่ ฝนกำลังเทลงมาอย่างหนักแถวๆ บ้านผม ได้ยินเสียงน้ำไหลหล่นกระทบพื้นดังไม่ขาดห้วง น่าแปลก โดยปกติผมมักจัดตัวเองเป็นคนไม่ชอบฝน แต่พักนี้ผมกลับพิสมัยหลงใหลฝนอย่างไม่ค่อยจะรู้สึกบ่อยนัก ชอบเสียงฝนตกกระทบพื้นมาก มันชุ่มฉ่ำใจอย่างบอกไม่ถูก อีกอย่างบรรยากาศครึ้มๆ สบายๆ ตอนฝนตก เนื้อตัวมันเย็นสบายดีโดยไม่ต้องเปิดแอร์ ประหยัดไฟด้วย

ช่วงนี้ผมกำลังเร่งเคลียร์งาน แต่ก็ทำไปเรื่อยๆ ไม่ได้เร่งรีบอะไร แต่ก็ใช่ว่าจะมีเวลาว่างออกไปเตร็ดเตร่ข้างนอก ที่พูดถึงก็เพราะเสียดายที่พลาดโอกาสไปดูนิทรรศการภาพของนิตยสาร OPEN ที่ playground! ทองหล่อ เพิ่งจะหมดไปเมื่อวันอังคารที่ผ่านมานี่เอง

OPEN เป็นนิตยสารที่มีเนื้อหากลมกล่อมมากเล่มหนึ่งเท่าที่ผมเคยอ่าน แม้นิตยสาร OPEN จะปิดตัวไปแล้ว แต่ผมก็ยังเป็นแฟนที่จงรักภักดีกับหนังสือในเครือ OPEN อยู่ ไปงานสัปดาห์หนังสือทีไรไม่เคยพลาด

ผมสังเกตว่ามีคนจำนวนไม่น้อยที่ชอบ OPEN อย่างหมดหัวใจ ไม่ว่าจะออกหนังสืออะไรมา ก็จะตามซื้อตามอ่าน ซึ่งหลายๆ ครั้งยังไม่รู้ว่าเนื้อหาเป็นอย่างไร จะชอบหรือไม่เสียด้วยซ้ำ ที่ซื้อก็เพราะศรัทธาในคุณภาพฝีมือและอุดมการณ์ของคนทำ – พี่ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา บ.ก. OPEN

มีคนทำสื่ออีกหลายคนที่ผมชื่นชอบ แต่ละคนก็ชอบคนละสไตล์

ถ้าสาระปนบันเทิงก็ต้องคุณสรยุทธ์ แม้จะมีคนวิจารณ์ว่าแกทำให้วงการสื่อสารมวลชนย่ำแย่ เอาข่าวมาทำเป็นบันเทิงจนตอนนี้ไม่มีช่องไหนไม่มีรายการคุยข่าว บ้างก็ว่าสอดแทรกมุมมองอารมณ์ส่วนตัว ทำข่าวให้ไม่เป็นกลาง แต่เท่าที่ผมติดตามดู มุมมองของแกก็ไม่ได้ชี้นำอะไร อย่างรายการถึงลูกถึงคน แม้ผมจะติดตามน้อยครั้ง แต่เมื่อได้ดู ก็รู้สึกแกพยายามจับประเด็นหาความจริงจากทุกฝ่ายได้ดี

ผมว่าแกเป็นคนข่าวที่มีจรรยาบรรณมากคนหนึ่ง ไม่ผิดกับคนที่สั่งสอนแกอย่างคุณสุทธิชัย หยุ่น ผมก็ชื่นชมเช่นเดียวกัน

คุณสนธิ ลิ้มทองกุล นายใหญ่ของผู้จัดการ ผมก็ชื่นชมในความรอบรู้และฝีปากอันจัดจ้านของแก แม้แกจะอีโก้จัดมากไปหน่อย แต่ดูจากผลงานในเครือผู้จัดการที่ผ่านวิสัยทัศน์ของคุณสนธิ ผมว่าแกเป็นสื่อสารมวลชนที่ผลิตสาระความรู้ดีๆ ให้แก่คนอ่านมาอย่างต่อเนื่องไม่น้อยหน้าใคร ขยันทำหนังสือดีๆ แม้ขายไม่ค่อยออก แต่ก็ยังจะทำ ข้าน้อยนับถือ

เพิ่งรู้ข่าวว่า รายการ “เมืองไทยรายสัปดาห์” ของคุณสนธิที่ออกอากาศทุกคืนวันศุกร์ถูกถอดสายฟ้าแลบ ช่างน่าเศร้าใจ พอๆ กับข่าวที่อากู๋ไพบูลย์ซื้อหุ้นของ Post publishing และมติชนไปเมื่อวันก่อน

พูดถึงมติชน คุณขรรค์ชัย ขุนปาน เจ้าของมติชน ผมก็ชอบ หนังสือในเครือมติชนเป็นหนังสือที่ผมคิดว่าคุณภาพการผลิตใกล้เคียงกับต่างประเทศมากที่สุด ทั้งสาระซึ่งการันตีได้จากนักเขียนแต่ละคน และการออกแบบที่สวยงาม ไม่ว่าจะภาพ, ตัวหนังสือ, และการจัดวางหน้า มีเอกลักษณ์โดดเด่นสะดุดตา แฝงความเป็นไทยซึ่งจับต้องได้ด้วยความรู้สึก

สารภาพว่า ผมรู้สึกน้อยใจที่หนังสือดีๆ เมืองไทยส่วนใหญ่ ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับการออกแบบปกเท่าที่ควร ยิ่งเวลาได้เข้าร้านหนังสือต่างประเทศอย่าง Asia Books หรือ Kinokuniya ยิ่งรู้สึกน้อยใจ แม้ตอนนี้ วงการหนังสือบ้านเราจะให้ความสำคัญกับการออกแบบมากขึ้น มีหนังสือรูปเล่มสวยๆ ให้เห็นถี่ขึ้น แต่ก็ยังเป็นสัดส่วนที่น้อยเมื่อเทียบกับทั้งหมดในตลาด

ความสวยงามของเปลือกนอกกับสาระเนื้อในของหนังสือ แม้เราจะวัดคุณภาพกันที่อย่างหลัง แต่เราก็ไม่ควรหลงลืมที่จะแต่งตัวของดีๆ ให้มันน่าจับน่าหยิบ น่าเก็บไว้เชิดชูให้ภูมิใจบนหิ้งหนังสือในบ้าน

สาระเนื้อหาให้ความบันเทิงทางปัญญา แต่ความสวยงามก็ไม่ควรถูกละเลย เพราะมันก็ให้คุณค่าทางสุนทรีย์ศาสตร์เวลาเสพหนังสือเช่นเดียวกัน

blog V.S. diary

2005-09-13T21:38:00.000+07:00

ดูเหมือนตอนนี้เด็กไดฮับจะหนีไปตั้งรกรากที่ exteen.com กันหมด สงสัยจริงๆ ว่าทำไมถึงย้ายบ้านได้พร้อมเพรียงกันนัก มันเป็นบันไดหนีไฟของไดฮับหรือไง อันตัวผมไม่ได้หอบหิ้วสัมภาระหนีตายไปกับเค้าด้วย ก็เพราะติดใจชื่อเวบนิแหละ

exteen = อดีตวัยรุ่น....แก่สิครับเนี่ย ไม่ๆ ผมยังไม่แก่ (ไม่เจียมสังขารซะจริงๆ)

อันที่จริง ผมสมัคร blogger ไว้นานแล้ว ตั้งแต่ได้รู้จัก blog ของณัฐเพื่อนผม หรือในฐานะ blogger ก็คือ The Steelers นับแต่นั้นผมก็ทำตัวเป็นอีแอบ ตามอ่าน blog ของชาว blogger คนอื่นๆ ผ่าน links ที่ณัฐแปะตีตรารับประกันคุณภาพเอาไว้ และก็ตามอ่าน links ของ bloggers คนอื่นๆ ที่แปะตีตรารับประกันคุณภาพเอาไว้ แล้วก็ตามอ่าน links ของ bloggers คนอื่นๆ ที่แปะตีตรารับประกันคุณภาพเอาไว้ แล้วก็ตามอ่าน... (พูดซ้ำไปเรื่อยๆ จนกว่าคุณจะหมดความอดทน)

ตามจนเหนื่อยครับ...แต่ก็ชอบชุมชน blog นี้มาก ทำเอาผมเป็นโรคสำลักข้อมูลอยู่จนถึงทุกวันนี้

หลายคนคงเกาหัวหยิกๆ สงสัยว่า ไอ้ blog เนี่ยมันต่างจาก diary online ตรงไหนมิทราบ เท่าที่อ่านคำนิยามของ blog ผมว่ามันก็คือ diary online ดีๆ นิแหละ แต่จากประสบการณ์ตรง ตัว diary online จะมีข้อจำกัดในเนื้อหาที่พูดเยอะ ดังเช่นว่า เราไม่อาจเอาปาก dog dog ของเราไปจับเรื่องเหตุบ้านการณ์เมืองหรือบุคคลสาธารณะได้ เพราะเดี๋ยวเขี้ยวคมๆ ของเราๆ ท่านๆ บางคนจะไปแขวะให้บาดแผลมันลึกจนเกินไป

หรือการจะพูดภาษาพ่อขุนรามอย่าง กู มึง หรือคำหยาบบางคำ เราก็ทำไม่ได้ จะถูกเซนเซอร์ด้วย *** ทันที คนเขียนก็เลยต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์ดิ้นรนหาคำอื่นมาใช้แทน โดยที่ยังรักษาความหมายเดิมของคำไว้ อย่าง “กู” ก็เป็น กรู, ตู, ข้า ส่วน “มึง” ก็เป็น เมิง, เอ็ง, ไอ้เวร (อันหลังไม่ใช่ แต่หลอกด่า)

คงกลัวว่าเราจะลืมคำสมัยพ่อขุนรามบางคำ เลยหาทางดิ้นรนให้เราเอามาใช้บ้าง

ส่วน blog จะไม่มีปัญหาแบบนี้ แต่ก็เฉพาะของเมืองนอก ของเมืองไทยบางที่อย่าง blog ของผู้จัดการ (Mblog) รู้สึกจะมีแผนกควบคุมการใช้ภาษาเช่นกัน แต่ไม่ยักกะมีแผนกควบคุมพวกปากบอนตามบอร์ดกระทู้ต่างๆ เข้าใจแหละว่าคงไม่มีพลังพอจะตามล้างตามเช็ดได้หมด เห็นใจแทน

ว่ากันตามที่ตาเห็น blog ส่วนมากจะมีสาระคมคายมากกว่า diary อันนี้น่าจะเป็นเพราะเริ่มแรก blog ถูกเขียนโดยผู้คนที่แสวงหาอิสระในการเผยแพร่ข้อมูลข่าวสาร ต้องการแสดงความคิดเห็นอย่างเสรีโดยไม่ถูกสื่อกระแสหลักปิดกั้น จึงไม่น่าแปลกใจที่ bloggers หลายคนเป็นอาจารย์เก่งๆ เป็นคอลัมนิสต์ดังๆ หรือครีเอทีฟเก๋าๆ

เมื่อ blog กลายเป็นชุมชนที่ใหญ่ขึ้นเชื่อมโยงกันมากขึ้น จนกลายเป็นสังคมที่มีจุดยืนอย่างชัดเจนในโลกเสมือน มันก็เลยสร้างบุคลิกของสังคม blog ขึ้นมา ผมเข้าใจว่าน่าจะเป็นอย่างนี้

แต่ยังไง ทั้ง blog และ diary online ต่างก็เป็นพื้นที่บันทึกชีวิต ความคิด และความรู้สึกของผู้คนไม่ต่างกัน blog อาจจะเท่หน่อยตรงที่มีกิริยา (verb) ใช้เป็นของตัวเองคือ to blog

Hey man…..Sorry, I’m blogging. Cool cool man!

ส่วน diary แม้จะอยู่บนโลกมานานกว่า และก้าวทันยุคดิจิตอลด้วยการแปลงกายตัวเองให้ไฉไลตาม แต่จวบจนทุกวันนี้คุณปู่ di ก็ยังไม่มี verb ใช้เป็นของตัวเอง

คงเป็นเพราะ to di มันเสียงคล้ายๆ to die ละมั้ง...

เงินกับมิตรภาพ

2005-09-12T20:52:00.000+07:00

สำหรับมิตรสหายที่รู้จักกัน ถ้าเผอิญว่างแวะผ่านมาที่ blog ของผม คงจะรับรู้ได้ว่าผมกำลังเห่อของเล่นชิ้นใหม่อย่าง blog มากพอตัว ก่อนหน้านี้ผมเคยเขียนอยู่ที่ไดฮับ (diary hub) อยู่พักใหญ่ๆ มีเพื่อนพี่น้องนุ่งผมหลายคนเขียนอยู่ที่นั่น แต่เพราะตอนนี้ไดฮับกำลังประสบปัญหาการเมืองภายใน พูดให้ชัดกว่านั้นก็คือ ปัญหา "เงินนำเพื่อน"

กับคนอื่น ผมไม่รู้ว่าเค้าคิดกันยังไง แต่กับตัวผม ผมไม่ได้เสียความรู้สึกต่อพื้นที่เล็กๆ อย่างไดฮับ โดยเฉพาะผู้คนที่นั่น ถ้าไม่เพราะไดฮับ ความคิดแง่ลบที่ว่า "มิตรภาพบนโลกเสมือนอย่าง internet นั้นหาความจริงแท้อะไรไม่ได้"ของผม คงจะไม่ปรับเป็นบวกอย่างเช่นทุกวันนี้ แต่ผมเสียความรู้สึกต่อคนที่เป็นเจ้าของพื้นที่ดังกล่าว ที่นำเอามิตรภาพดีๆ นั้น มาใช้หาผลประโยชน์เข้ากระเป๋าตัวเองอย่างหน้าด้าน ต่อให้ไดฮับกลับมาใช้ได้เหมือนเดิม ผมก็คงไม่สุขใจเช่นดังเดิม

มิตรภาพดีๆ ไม่ใช่สินค้า ที่คุณอาจจะสร้างภาพสวยงามเพียงไม่กี่นาทีเพื่อหาทางขายมัน แต่มันเป็นหน้าที่ที่คุณต้องใส่ "หัวใจ" ทำอย่างเสมอต้นเสมอปลาย

สมัยอยู่ในรั้วมหาลัย โดยที่เค้าจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม ผมสังเกตว่าเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ บางคนมักเอาเรื่องผลประโยชน์เป็นที่ตั้ง เวลาทำงานกิจกรรม งานละคอนเวทีเป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุด เพราะเป็นงานสเกลใหญ่ที่ต้องใช้คนเยอะ และแน่นอน มากคนก็ย่อมมากความเสมอ

งานบางอย่างไม่ต้องใช้ทักษะมาก ใช้แต่แรง อย่างพวกเลื่อยไม้ ตอกตะปู ยกของ เราต้องการคนมาหมุนเวียนให้คนอื่นได้พักบ้าง แต่กับบางคนช่างแคร์เรื่อง "เร็วช้า-มากน้อย-ไม่ได้ดั่งใจ" อย่างออกนอกหน้า สนใจแค่ว่าตัวเองจะได้รับมากแค่ไหนจากการเปลี่ยนมือนั่น เช่นเดียวกับงานที่ต้องใช้ทักษะ บางอย่างสอนกันได้ แต่มันต้องอาศัยเวลาทำความคุ้นเคย แต่บางคนสอนแล้วหวังจะให้ทำได้ทำดีภายใน 5 นาที พอทำไม่ดีก็ไม่พอใจ เพิกเฉยน้ำใจจากคนอื่นอย่างไม่เห็นคุณค่า

แต่ยังไง คนพวกนี้ก็ยังดีกว่าพวกที่สวมหน้ากาก "เพื่อนที่แสนดี" มาตักตวงผลประโยชน์เงินทองจากเราเป็นไหนๆ

ปัญหามิตรภาพขาดสะบั้นในหมู่เจ้าของไดฮับ ทำให้ผมนึกถึงประสบการณ์ที่เคยทำธุรกิจร่วมกับเพื่อนๆ หลังจากจบมหาลัยอยู่พักหนึ่ง ตอนนั้นเราต่างคนต่างไร้ความชำนาญในธุรกิจที่เราจับ มีเพียงแต่ความกล้า-บ้า-รักสนุกอย่างคนหนุ่ม ลองผิดลองถูกแก้ไขเฉพาะหน้าไปเรื่อยๆ

แน่นอนว่าปัญหาในหมู่คนทำงานมันต้องมี ความคิดเห็นไม่ตรงกันเมื่อไร ก็เอามาเถียงกันให้จบหน้าโต๊ะ ไม่เก็บไปคิดเอามาเป็นอารมณ์ เช่นนี้มันก็ไม่มีปัญหา ผมว่าปัญหาส่วนใหญ่ น่าจะมาจากการไม่แยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว แล้วก็เรื่องเงิน

เวลานั้น จำได้ว่าเรื่องเงินไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับผมและเพื่อนๆ พวกเราอยากทำงานร่วมกัน และหวังมาเก็บเกี่ยวประสบการณ์ หาสนามธุรกิจย่อมๆ กระทัดรัดที่ให้เราได้ทดลองใช้ความรู้ ให้เรากล้าเสี่ยงแบบไม่กลัวเจ็บหนัก ก่อนต่างคนต่างแยกย้ายไปมีเส้นทางของตัวเองก็แค่นั้น แต่เราก็ต้องพูดให้เคลียร์เอาไว้ก่อน เพราะเราต่างก็ถูกป้อนคำเตือนนี้มาแทบทุกคน และภาวนาไม่ให้มันเกิดขึ้นกับเรา

ปัจจุบัน "เงินคือพระเจ้า" และเราก็ถูกป้อนทัศนคติลบๆ ต่อเงินว่า มันพรากความดีงามอะไรไปจากเพื่อนมนุษย์ด้วยกันได้บ้าง แต่มองในอีกมุมหนึ่ง ผมก็คิดว่าเงินเป็นตัวทดสอบความดีงามของมนุษย์ได้ดีที่สุดในโลกยุคนี้

เพราะเงิน เราถึงได้รู้ว่าใครเป็นมิตรแท้หรือมิตรเทียม

ก่อนจะถึงวันอังคาร

2005-09-11T01:20:00.000+07:00

เหลืออีกแค่ 2 อาทิตย์เท่านั้น การเรียนเทอมนี้ของผมก็จะสิ้นสุดลง เทอมนี้ถือเป็นเทอมที่ chill chill สบายๆ มากจนน่ากลัว ไอ้ที่น่ากลัวที่สุดคือตัวผมเองนิแหละ
งานไม่เยอะมากก็เลยหาเรื่องอู้ไปได้เรื่อย แต่ตอนนี้ใกล้จะต้องส่งงานหลายชิ้น จึงหมดอารมณ์อู้ไปตามสภาพการณ์ แม้ช่วงนี้จะอยากชู๊ตบาสหรือว่ายน้ำเอามากๆ
ประมาณว่าอยากรับรังสี UV จัด เพราะวันๆ อยู่แต่ในห้อง ทำงานหน้าคอมฯ แต่ระยะนี้หลังคาฟ้าเมืองไทยก็รั่วทั้งวันทั้งคืน อารมณ์จึงหมด หมดอารมณ์ไปตาม
สภาพอากาศ

เมื่อวาน บังเอิญไปสะดุดตากับชื่อหนังสือ "โลกของยอดคน" เขียนโดยคุณรุ่งมณี เมฆโสภณ บนหิ้งหนังสือในบ้าน เป็นหนังสือที่รวบรวมเรื่องราวของบุคคลชื่อดัง
จากหลากหลายวงการ เช่น นักเขียนนิยายเด็กชื่อดังแห่งยุคอย่าง J.K. Rowling, นักการเงินผู้กำหนดชีพจรเศรษฐกิจของโลกอย่าง Alan Greenspan หรือนัก
ธุรกิจจอมผูกขาดตลอดกาลอย่าง Bill Gates เป็นต้น

สาเหตุที่ผมไปสะดุดตาชื่อหนังสือเล่มนี้ ก็เพราะไม่นานมานี้ ผมเพิ่ง forward mail ที่บรรจุถ้อยคำของ Steve Jobs - CEO ของบริษัท Apple ในงานพิธีรับปริญญาบัตร (commencement) ของมหาวิทยาลัย Standford ให้เพื่อนๆ ไป ผมเคยอ่านนานแล้ว แต่เอามาอ่านอีกทีก็ยังสร้างแรงบันดาลใจได้อยู่ แล้วพอเห็นคำว่า "ยอดคน" ก็เลยนึกถึงคุณพี่ Steve Jobs ขึ้นมา แต่พอเปิดหาชื่อพี่แกดู ไม่ยักกะมี ดันมีแต่ Bill Gates :(

อันนี้พอเข้าใจได้ว่าคนส่วนใหญ่ใช้คอมพิวเตอร์ PC มากกว่า MacIntosh ซึ่งใช้จำกัดอยู่แค่บางสาขาอาชีพ ทำให้ระบบปฏิบัติการของ Windows เป็นที่รู้จักมากกว่าตามไปด้วย แต่ถ้าให้เทียบกันในเรื่องความคิดสร้างสรรค์ Steve Jobs กินขาด แกประดิษฐ์เครื่องคอมพิวเตอร์ที่สวยที่สุดในโลกอย่าง Mac สร้างบริษัทผลิต animation ชื่อดังอย่าง Pixar และล่าสุด Ipod (ตอนนี้เป็น Ipod Nano แล้ว เล็กพริกขี้หนูสุดๆ)

ในระหว่างที่มองรายชื่อคนดังอื่นๆ ในหน้าสารบัญ สายตาผมก็ไปสะดุดเข้ากับ "Mitch Inc." พอเปิดไปที่เนื้อหาถึงได้รู้ว่าเป็น Mitch Albom นักเขียนชื่อดัง เจ้าของผลงาน Tuesdays With Morrie นั่นเอง

ก่อนจะประสบความสำเร็จจากหนังสือเล่มนี้ Mitch Albom เป็นคอลัมนิสต์ข่าวกีฬานามกระเดื่องของ Detroit Free Press ทั้งยังเป็นนักจัดรายการวิทยุ และนักจัดรายการโทรทัศน์ อีกด้วย เส้นทางชีวิตของ Mitch น่าสนใจอยู่พอสมควร ก่อนหน้าที่เค้าจะกลายมาเป็นคอลัมนิสต์ข่าวกีฬา เค้ามีใจรักในด้านดนตรีมาก เคยเป็นนักเปียโนอยู่ใน New York มาก่อน แต่เส้นทางชีวิตนักดนตรีของเค้าไม่สู้จะดีนัก ทำให้ความสนใจของเค้าหันเหไปสู่งานเขียนหนังสือแทน ซึ่งถ้าใครได้อ่านหนังสือ Tuesdays With Morrie มาก่อน จะรู้ว่าเค้าเป็นคนที่มีความสามารถในเรื่องขีดๆ เขียนๆ อยู่แล้ว และคนที่เห็นพรสวรรค์ด้านนี้ของ Mitch ก็คืออาจารย์ Morrie Schwartz ของเค้านี่เอง

แสงไฟชีวิตนักเขียนของเค้าค่อยๆ ลุกโชติช่วงขึ้นมาเรื่อยๆ จนได้เป็นคอลัมนิสต์ข่าวกีฬาชื่อดัง บรรณาธิการข่าวกีฬาของ Associated Press (AP) ยกย่องให้เค้าเป็นคอลัมนิสต์กีฬาอันดับ 1 ของสหรัฐฯ มาอย่างต่อเนื่องยาวนานถึง 13 ปี ซึ่งไม่มีคอลัมนิสต์คนไหนเคยทำได้มาก่อน อย่างมากก็แค่ปีเดียว

ชีวิตของ Mitch มาถึงจุดเปลี่ยนในปี 1995 เมื่อมีการนัดหยุดงานที่หนังสือพิมพ์ Detroit เค้าหยุดงานไป 2-3 เดือน ในช่วงนี้เองที่เค้าได้มีโอกาสย้อนกลับไปหา Morrie Schwartz ครูเก่าครูแก่ของเค้า ทั้งสองคนนัดพบพูดคุยสาระความหมายของชีวิตกันทุกๆ วันอังคาร ซึ่งเป็นจุดกำเนิดและที่มาของชื่อหนังสือ Tuesdays With Morrie

เริ่มแรก Mitch วางแผนที่จะนำรายได้จากหนังสือเล่มนี้ไปเป็นค่ารักษาพยาบาลให้ครู Morrie แต่แกเสียชีวิตไปเสียก่อน ถึงกระนั้น บทสุดท้ายของชีวิตครู Morrie ซึ่งผ่านปลายปากกาของศิษย์รักอย่าง Mitch ก็มอบบทเริ่มต้นบทใหม่ให้อีกหลายล้านชีวิตบนโลกใบนี้

วันอังคารกับครู Morrie

2005-09-09T21:12:00.000+07:00

ผมเพิ่งอ่านหนังสือชื่อ Tuesdays with Morrie จบไปเมื่อไม่นานมานี้ ถือเป็นประสบการณ์การอ่านที่ดีอีกครั้งหนึ่งในชีวิต

Tuesdays with Morrie เป็นหนังสือที่ดังมากและติดอันดับขายดีของสำนักพิมพ์ New York Times ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1997 ว่าด้วยชีวิตจริงของอาจารย์มหาวิทยาลัยนามว่า Morrie ที่โชคร้ายล้มป่วยด้วยโรค ALS ซึ่งเป็นโรคเกี่ยวกับระบบประสาทขั้นร้ายแรง ทำให้กล้ามเนื้อส่วนต่างๆ ของร่างกายค่อยๆ ลีบ ไม่มีแรง และตายไปขณะที่อวัยวะส่วนนั้นยังรู้สึกเจ็บและชา

ที่ร้ายที่สุดก็คือ โรคนี้มันไม่ส่งผลกระทบต่อสมอง คนไข้จึงยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน และสามารถรับรู้ถึงความตายที่ค่อยๆ คืบคลานมาจากปลายเท้าขึ้นมาถึงลำตัว เป็นสภาพที่ทรมานกายและบั่นทอนจิตใจอย่างเหลือแสน

แต่กระนั้น ครู Morrie กลับเปิดใจรับสู้ความจริงอันเจ็บปวดอย่างกล้าหาญ มองโลกอย่างร่ำรวยอารมณ์ขัน และกล่าวคติพจน์อันลึกซึ้งไว้เตือนใจผู้คนบนโลก ให้ต่อสู้กับมรสุมของชีวิตต่อไปด้วยทัศนคติใหม่

ท่านให้มุมมองอันลุ่มลึกเกี่ยวกับ "ความหมายของชีวิต" ไว้ในหลายๆ เรื่อง ไม่ว่าจะเรื่องความรู้สึกเสียใจในตัวเราเอง, ความตาย, ครอบครัว, ความรู้สึก, ความชรา, เงินตรา, ความรัก, การแต่งงาน, และการให้อภัย

สารภาพว่าไม่กี่ครั้ง ที่ผมต้องเสียน้ำตาให้กับหนังสือ และนี่คือหนึ่งในไม่กี่ครั้งนั้น ผมรู้สึกอิ่มเอมกับปรัชญาแห่งชีวิตที่ได้รับเสียจริงๆ

หลายหัวข้อในชีวิต ผมว่าเราหลายคนรู้ว่าทางออกที่ถูกต้องมันคือทางไหน แต่เราก็ลังเลที่จะเลือก เพราะเรายังเวียนว่ายเวียนวนอยู่ในเกมกติกาและความจำเป็น ที่ทั้งมองเห็นและมองไม่เห็นหลายๆ ข้อในสังคม กฎเกณฑ์เหล่านั้นคุมขังเราในแต่ละช่วงวัยของชีวิต ปล่อยให้เราได้แต่กุมกุญแจทางออกนั้นไว้อย่างเนิ่นนาน รอเพียงเวลาบิดไขเมื่อทุกอย่างในชีวิตเราลงตัวเหมาะสม

คิดตรองดู มันก็น่าเศร้าที่คนเราส่วนใหญ่มักจะได้เลือกสิ่งที่ถูกเมื่อสายอยู่เสมอ จะโทษใครหรืออยากปรับเปลี่ยนระบบโครงสร้างใดๆ ของสังคม ก็คงอยู่ไม่ทันได้เห็น เราจึงต้องให้ความหวังกับตัวเอง มองโลกในแง่ดีด้วยประโยค "มันไม่สายเกินไปที่จะ..." เช่นนี้ล่ะมั้ง

พูดถึงที่มาที่ไปของการได้อ่านหนังสือเล่มนี้ มันมีเหตุบังเอิญอยู่หลายอย่างที่เชื่อมโยงกัน จนสร้างความประหลาดใจให้แก่ผม จริงๆ ผมรู้จักหนังสือเล่มนี้มานานแล้ว แต่ไม่เคยได้อ่าน จู่ๆ เมื่อวันอังคารที่แล้วซึ่งเป็นวันคล้ายวันเกิดของผมเอง อาจารย์ของคลาส Editorial Illustration (ทำภาพประกอบ) ดันใช้หนังสือเล่มนี้เป็นวัตถุดิบของการสร้างภาพ

แถมพอผมอ่านจบในวันนี้ ก็ดันไปฟังรายการวิทยุคลื่นหนึ่งที่บอกกล่าวแนะนำหนังสือเล่มนี้เข้าพอดิบพอดี ทั้งๆ ที่มันก็เป็นหนังสือที่เก่ามากแล้ว

วันเกิดผม - วันอังคาร - วันอังคารกับครู Morrie (Tuesdays with Morrie) - รายการวิทยุ

ช่างบังเอิญได้เสียนิกระไร !?

จะอย่างไร ผมไม่ชอบยกระดับเรื่องบังเอิญ(มาก)พวกนี้ให้กลายเป็นสัญญาณหรือลางบอกเหตุอะไรของชีวิตอยู่แล้ว มันเลยจบตัว เป็นแค่ความบังเอิญที่น่าประหลาดใจต่อผมเพียงเท่านั้น

แต่พูดก็พูดเถอะ อะไรมันจะบังเอิญได้ขนาดนั้น?